به بهانه هشت مارچ

تغییر جامعه؛ پایان نابرابری و رنج زنان

هشت مارچ «روز جهانی گرامی داشت و همبستگی زنان»، یادآور رنج‌ها و ستم‌هایی زنان است که ریشه در مناسبات و ساختار مردانه دارد. نظام روابط و ساختار مردانه عامل نابرابرای جنسیتی و خشونت روزی با زنان است. همه مردان و زنانی‌که در درون روابط و نظام اجتماعی مردسالارانه بزرگ می‌شوند به نحوی زن ستیزند زیرا؛ از آوان کودکی ارزشهای مردسالاری و ذهنیت زن ستیزی را از خانواده، محیط اجتماعی و نظام آموزشی فرا می‌گیرند.

باتوجه به این واقعیت، داشتن زندگی انسانی در جامعه مردسالار هم برای زنان دشوار است و هم برای مردان انسان گرا.

 زنان در  جامعه مردسالار و طبقاتی در محور ستم و تبعیض قرار دارند و مردان باوجودی که از  اقتدار  و اعمال قدرت برخورد دارند اما آزاد نیستند و در بند ارزشها و باورهای تک جنستی اسیرند که از فرهنگ و نظام روابط حاکم در جامعه فرا گرفته اند و این ارزشها و باورها مردان را ناقض حقوق زن و بانی خشونت علیه این موجود شریف می‌سازد.

با توجه به این واقعیت، باید ریشه‌های خشونت و ستم بر زنان را به ارزشها، ساختار و نظام روابطی جستجو نماییم که مردان را جنس برتر و زنان را جنس دوم  می‌پروراند.

 به وجود آمدن جامعه انسان گرا که در آن به زن ستم نشود و مرد ستمگر نباشد هرگز با عقاید و باورهایی که مناسبات جنسیتی را توجیه و تقدیس می‌نماید به وجود نمی‌آید.

اگر واقعا نگاه انسانی داریم وخواهان جامعه‌ای عاری از نابرابری و تبعیض هستیم. بیاییم یکباری که شده به باورها و ساختار اجتماعی که در تحت آن بزرگ شده و زند گی می‌نماییم بنگریم و درستی و نادرسی آن را برمعیار تعقل و سنجش اثبات کنیم.

با این ارزیابی بدون تردید به نتیجه می‌رسیم که چگونه این روابط و ارزشهای حاکم بر زندگی ما باعث نابرابری می‌شود و زنان را ضعیف می‌پروراند و مردان را ستمگر و ضد زن.